این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر استرس شغلی کارشناسان شهرداری شیراز انجام شد. روش پژوهش حاضر، روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با دوگروه کنترل و آزمایش است. جامعه آماری این پژوهش، کارشناسان شهرداری شیراز بودند که از بین آنها به طور تصادفی و به روش خوشه ای ک مرحله ای، 46 نفر از کارشناسان به عنوان نمونه (22 نفر گروه آزمایش و 24 نفر گروه کنترل) انتخاب شدند. دو گروه از نظر مشخصات دموگرافیک (جنسیت، تحصیلات، سن، وضعیت تاهل، سابقه کار) همتاسازی شدند. سپس در هر دوگروه پیش آزمون اجرا گردید و پس از مداخله آموزشی که شامل برگزاری کارگاه آموزشی مهارت های ارتباطی در گروه آزمایش بود، پس آزمون و به فاصله یک ماه بعد نیز آزمون پیگیری برگزار گردید. برای اجرای آزمون ها، از پرسشنامه استرس شغلی HSE با روایی و پایایی مناسب استفاده شد. نتایج به دست آمده حاکی از کاهش معنادار استرس شغلی گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل پس ازمداخله آزمایشی درسطح p<0.05 بود در زیر مقیاس های استرس شغلی فقط در دو بعد «حمایت همکار» و «ارتباط» در سطح p<0.05 کاهش معنادار مشاهده شد، در سایر زیرمقیاس ها (تقاضا، کنترل، حمایت مسوول، نقش و تغییرات) تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد.

هدف از تحقیق حاضر بررسی و تعیین رابطه بین مدیریت استرس و بهره وری کارکنان شهرک صنعتی آمل در استان مازندران بود. جامعه آماری تحقیق شامل 250 مدیر عالی‏ میانی و عملیاتی می شد که مسوولیتی در شهرک صنعتی داشتند. با استفاده از جدول مورگان 150 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه مدیریت استرس و بهره وری استفاده شد. برای تحلیل داده های گردآوری شده، آمار توصیفی و استنباطی به کار رفت. آزمون پیرسون‏ آزمون میانگین و رگرسیون آزمون هایی تحلیل داده ها انتخاب شدند. نتیجه حاصل از آزمون فرض اصلی، حکایت از این امر داشت که بین مدیریت استرس و بهره وری کارکنان شهرک صنعتی مذکور رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید. لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: پاندمی کووید-19 یا کرونا باعث اضطراب و استرس فراوانی در بین همه دانشجویان به ویژه دانشجویان پزشکی شده است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش مهارت های ارتباطی بر اضطراب و استرس کرونا در دانشجویان واحد علوم پزشکی انجام شد. روش کار: این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تهران در سال تحصیلی 1401-1400 بودند. نمونه پژوهش 170 نفر بودند که با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی با کمک قرعه کشی در دو گروه 85 نفری شامل گروه های آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش 4 جلسه 90 دقیقه ای به مدت یک ماه تحت آموزش مهارت های ارتباطی قرار گرفت و گروه کنترل در این مدت آموزشی ندید و در لیست انتظار برای آموزش ماند. ابزارهای پژوهش فرم اطلاعات جمعیت شناختی، سیاهه اضطراب و مقیاس استرس کرونا بود. داده ها با آزمون های کای اسکوئر، تی مستقل و تحلیل کوواریانس تک متغیری در نرم افزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافته ها: یافته های آزمون های کای اسکوئر و تی مستقل نشان داد که گروه های آزمایش و کنترل از نظر جنسیت و میانگین سنی تفاوت معنی داری نداشتند (0/05P>). همچنین، یافته های آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد که آموزش مهارت های ارتباطی باعث کاهش اضطراب و استرس کرونا در دانشجویان پزشکی شد (0/001P<). نتیجه گیری: نتایج حاکی از نقش موثر آموزش مهارت های ارتباطی بر کاهش اضطراب و استرس کرونا در دانشجویان پزشکی بود. بنابراین، متخصصان سلامت می توانند از روش آموزش مهارت های ارتباطی در کنار سایر روش های آموزشی موثر برای بهبود ویژگی های روانشناختی مرتبط با کرونا استفاده کنند.

مهارت های ارتباطی در سلامت رفتاری و اجتماعی افسران ناجا نقش به سزایی دارند. برخورداری از این مهارت ها برای انجام موفقیت آمیز وظایف و ماموریت های پلیس، به خصوص پلیس راهور امری ضروری است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش عملی مهارت های ارتباطی در کنترل استرس و فشارهای اجتماعی افسران پلیس راهور انجام شده است. این تحقیق به روش شبه آزمایشی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه افسران پلیس راهور بود. نمونه آماری پژوهش حاضر 60 نفر از افسران پلیس راهور هستند، که به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شده اند. ابزار گردآوری داده ها، مقیاس استرس کوهن است که یک بار پیش از آغاز برنامه آموزش عملی مهارت های ارتباطی و یک بار نیز در پایان دوره ی آموزشی توسط افسران راهور تکمیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات پیش آزمون در گروه آزمایش 76/25 و میانگین پس آزمون آن 13/21 است که نسبت به پیش آزمون کاهش داشته است. هم چنین میانگین نمرات پیش آزمون استرس افسران در گروه کنترل 7/26 و میانگین پس آزمون 36/25 است که نسبت به پیش آزمون کاهش داشته است. هم چنین نتایج نشان داد برنامه آموزش عملی مهارت های ارتباطی پلیس در افزایش مدیریت استرس افسران راهور موثر بوده است.

زمینه و هدف: مطالعات زیادی بیانگر آن بوده است که دانشجویان رشته پرستاری سطح بالایی از استرس را در محیط های بالینی تجربه می کنند. به نظر می رسد که آموزش مهارت های ارتباطی می تواند توانمندی دانشجویان رشته پرستاری را برای مقابله با عوامل استرس زای محیط های بالینی افزایش دهد. بنابراین، مطالعه حاضر تاثیر آموزش مهارت های ارتباطی را بر میزان استرس ادراک شده در دانشجویان رشته پرستاری مورد بررسی قرار داد. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع تجربی و جامعه پژوهش شامل دانشجویان پرستاری نیمسال اول سال تحصیلی 89-1388 در دانشکده پرستاری و مامایی مشهد بود. تعداد 26 نفر در گروه مداخله و 30 نفر در گروه کنترل انتخاب شد (با توان 0.84 و ضریب اطمینان 0.95). تخصیص دانشجویان به دو گروه به صورت تصادفی انجام گرفت. برای گروه مداخله کارگاه آموزشی مهارت های ارتباطی به مدت 10 ساعت برگزار گردید. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه عوامل استرس زای کارآموزی پژوهشگر ساخته (پایایی 0.834) استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 11.5 و آزمون های تی زوج، تی مستقل، مجذور کای، کروسکال والیس و من ویتنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین استرس ادراک شده قبل از آموزش در گروه مداخله 22.24±43.69 و گروه کنترل 14.36±47.03 بود که تفاوت آماری معناداری بین دو گروه وجود نداشت. اما این میزان بعد از آموزش، در گروه مداخله 19.66±28.00 و در گروه کنترل 16.64±43.47 بود که این تفاوت از نظر آماری معنادار بود (p=0.002). نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد که آموزش مهارت های ارتباطی در کاهش میزان استرس ادراک شده در دانشجویان پرستاری تاثیر دارد.

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه هوش هیجانی وسبک های مقابله با استرس با الگوهای ارتباطی میان زوجین است. تعداد 60 زوج از زوجین ساکن شهرستان کرج که به طور تصادفی انتخاب شده بودند مقیاس رگه فراخلقی را برای اندازه گیری هوش هیجانی، پرسش نامه مقابله با موقعیت تنش زا و پرسش نامه الگوهای ارتباطی را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از همبستگی، آزمون t و تحلیل رگرسیون تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد هوش هیجانی با الگوی ارتباط سازنده متقابل رابطه مثبت معنادار دارد. از میان سبک های مقابله با استرس نیز سبک مساله مدار رابطه مثبت و معنادار و دو سبک هیجان مدار و اجتنابی رابطه منفی و معناداری با الگوی ارتباط سازنده متقابل نشان دادند. همچنین یافته ها نشان داد دو متغیر هوش هیجانی و سبک مساله مدار می توانند تبیین کننده تغییرات در متغیر الگوی ارتباط سازنده متقابل باشند.

این پژوهش با هدف بررسی رابطه الگوهای ارتباطی خانواده و سازگاری دانشجویان با دانشگاه با توجه به نقش واسطه ای راهبردهای مقابله با استرس، اجرا شد. پژوهش از نوع همبستگی و جامعه آماری پژوهش کلیه دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بهبهان بود. برای انجام پژوهش 523 نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و ابزارهای سنجش شامل پرسش نامه الگوهای ارتباطی خانواده، شیوه مقابله با موقعیت های استرس زا و پرسش نامه سازگاری دانشجویان با دانشگاه را تکمیل کردند. نتایج نشان داد که الگوی گفت و شنود قدرت پیش بینی سازگاری با دانشگاه را به طور مستقیم و معنادار دارد.رابطه راهبرد مساله مدار با سازگاری با دانشگاه به صورت مثبت و معنی دار و رابطه راهبرد هیجان مدار با سازگاری با دانشگاه به صورت منفی و معنی دار بود. هم چنین، بین الگوهای ارتباطی خانواده با راهبردهای مقابله با استرس رابطه معنی دار به دست آمد. علاوه بر این، الگوهای ارتباطی خانواده توانست از طریق واسطه گری راهبردهای مقابله با استرس، به نحو غیرمستقیم نیز سازگاری با دانشگاه را پیش بینی نماید. در مجموع می توان نتیجه گرفت که الگوی گفت و شنود خانواده از طریق راهبرد مساله مدار و الگوی هم نوایی از طریق راهبرد هیجان مدار می توانند به ترتیب به صورت مثبت و منفی بر سازگاری دانشجویان با دانشگاه اثر بگذارند.